Die week erop “gewoon gewerkt” …..
Door: marleen
Blijf op de hoogte en volg Werner, Marleen, Dirk & Willem
28 Maart 2012 | Nederland, Amsterdam
Ja, daar waren we gebleven, een mooi weekend voor de boeg. Maar eigenlijk kan ik dan iedere week wel een verhaaltje schrijven, want eigenlijk is ieder weekend een mooi weekend.
Die zaterdag (3 maart) hadden we dus het jaarlijkse kampvuur op St. Joris wat weer goed georganiseerd was, we waren met heel veel mensen en de sfeer was goed. We hadden “onze toeristen” mee genomen die voor ons niet vreemd waren, en dat was heel gezellig. Zo konden zij ook een beetje ervaren hoe het leven hier is. Dus de bbq aan, de juk open en het kampvuur in volle brand….
Zondags hadden we een feest bij een heel mooi oud landhuis waar je normaliter niet kunt komen. Landhuis San Nicolas! En hoe kwamen we daar dan, denkte gullie nou…Mijn collega lerares HBO-V mocht daar op het huis passen, zodat wij op hun huis konden passen, en dat was ook zeer zeker niet verkeerd, zie foto`s. Vicky was die dag jarig en wilden haar verjaardag dus speciaal vieren, en dat was zeer zeker geslaagd. Na een lange oprij laan kwamen we bij het landhuis. We kregen een rondleiding, koffie met een echte Curacaose Bosse Bol, raar maar waar…. en die moet je hier heel snel op eten, maar dat is niet erg. En zo raakte iedereen met iedereen aan de praat en dat was echt top! En wie kwamen we daar nog tegen, Rogier van Oosterhout….(Brabant Teevee) grappig jonge, en we hebben wa afgebuurt. En ook Dirk en Willem waren helemaal weg van die gasten, top! Vanuit de Cura-sause Bosse Bol liepen we met zijn allen naar een privestrand waar we gingen bbq-en, en dat was zo ongelooflijk mooi. Ongerept….. het was echt super… heel idyllisch…. wit zand, mooie zee… en zo hebben we daar vertoefd tot zonsondergang, en weer terug gelopen richting auto, want ja…. dan is het toch ook zo weer maandagmorgenvroeg-vroeg. Die week erop “gewoon gewerkt”.
Dat volgende weekend was ook weer een feestje (sorry hoor…) We werden uitgenodigd door “onze toeristen” om samen te gaan eten op Heminghway…. tuurlijk! En dat was gezellig, we waren in een mooi gezelschap van nog een paar eilandbewoners (waar we deze week afscheid van gaan nemen) en hebben we weer ouwe verhalen opgehaald, gezellig zitten buurten. Uiteraard nog even wat naborrelen op Cabanabeach…. en toen liep het weer uit de hand. Nooit naar huis kunnen gaan, da is toch ook erg. En moest ik eigenlijk wel aan “onze toeristen” denken, wat zij wel niet van ons zouden denken. Kiendjes overal mee hin, tot laat, te laat… mi dun auto naar huis, te ver, te veul…. maar ik heb ze verteld dat deze taferelen nauwelijks voor komen ;) . Gelukkig lezen ze deze mooie verhalen altijd…. Dus ik nog “efkes” op Cabana gebleven en Werner mi de kiendjes naar huis. En wie komen we daar nog tegen, goei volk uit Lierrup…. was ok wir gezellig, zo gelachen en nog een mooie pyama aan over gehouwe, maar nog belangrijker, mooie herinneringen. Die week erop “gewoon gewerkt” .
Maar ja, omdat we da goei volk uit Lierrup tegen waren gekomen, werd er weer een fisje georganiseerd dat weekend erop, en gingen we met zijn allen naar Kokomobeach, he wa vervelend toch wir. En wa was ut gezellig (jullie geloven me nie mir denk ik zo), een goeie band, echt zo goed, Sleeves heette die band, doet er eigenlijk nie toe, maar toch. Dus weer de nodige polar naar achteren gedrukt, gelachen, gedanst, en slappe zever verkocht. En wir bijna als laatste naar huis, en toen zei iemand: “ het is maar goed dat jullie kinderen hebben anders kwamen jullie nooit nergens naar huis” . Ze had bijna gelijk…. Die week erop “gewoon gewerkt”.
En tja… toen dat weekend erop was onze Willem jarig, en da kun je toch niet voorbij laten gaan zonder een fisje, zielig vur ut menneke. Dus…. hebben we op zaterdag 17 maart zijn verjaardag gevierd op het strand van Marie Pompoen. En wat hebben die kids een plezier gehad, en wij dan dus ook. Ze hebben gevoetbald, gezwommen, gerend, gespeeld… lekkere bolo gegeten en gesnoept, Willem had genoten. Voor ons een juk vol met lekker drinken en de nodige hapjes. Dus tot de donkerte gebleven en toen iedereen braaf naar huis. Hoewel… we hadden wel zin om naar “Tap maar in” te gaan (karaoke kroeg) maar daar was het gelukkig nog te vroeg voor, dus idd braaf naar huis, moe maar voldaan van alle weekenden die we achter de rug hebben. Dus nu… even rustig aan doen, pffff….. vermoeiend hoor! “Gewoon werken” en dan zo`n drukke weekenden hebben.
“gewoon werken” is voor mij inderdaad “gewoon weer werken” geworden, want aangezien we nog steeds geen handtekening hebben, dus ook geen vergunning om het hospice te gaan starten, ben ik voor de “time being” terug gegaan naar de horeca groothandel. Tja… je moet ergens je centjes verdienen voor die mooie weekenden ;) Life is Good.
Die zaterdag (3 maart) hadden we dus het jaarlijkse kampvuur op St. Joris wat weer goed georganiseerd was, we waren met heel veel mensen en de sfeer was goed. We hadden “onze toeristen” mee genomen die voor ons niet vreemd waren, en dat was heel gezellig. Zo konden zij ook een beetje ervaren hoe het leven hier is. Dus de bbq aan, de juk open en het kampvuur in volle brand….
Zondags hadden we een feest bij een heel mooi oud landhuis waar je normaliter niet kunt komen. Landhuis San Nicolas! En hoe kwamen we daar dan, denkte gullie nou…Mijn collega lerares HBO-V mocht daar op het huis passen, zodat wij op hun huis konden passen, en dat was ook zeer zeker niet verkeerd, zie foto`s. Vicky was die dag jarig en wilden haar verjaardag dus speciaal vieren, en dat was zeer zeker geslaagd. Na een lange oprij laan kwamen we bij het landhuis. We kregen een rondleiding, koffie met een echte Curacaose Bosse Bol, raar maar waar…. en die moet je hier heel snel op eten, maar dat is niet erg. En zo raakte iedereen met iedereen aan de praat en dat was echt top! En wie kwamen we daar nog tegen, Rogier van Oosterhout….(Brabant Teevee) grappig jonge, en we hebben wa afgebuurt. En ook Dirk en Willem waren helemaal weg van die gasten, top! Vanuit de Cura-sause Bosse Bol liepen we met zijn allen naar een privestrand waar we gingen bbq-en, en dat was zo ongelooflijk mooi. Ongerept….. het was echt super… heel idyllisch…. wit zand, mooie zee… en zo hebben we daar vertoefd tot zonsondergang, en weer terug gelopen richting auto, want ja…. dan is het toch ook zo weer maandagmorgenvroeg-vroeg. Die week erop “gewoon gewerkt”.
Dat volgende weekend was ook weer een feestje (sorry hoor…) We werden uitgenodigd door “onze toeristen” om samen te gaan eten op Heminghway…. tuurlijk! En dat was gezellig, we waren in een mooi gezelschap van nog een paar eilandbewoners (waar we deze week afscheid van gaan nemen) en hebben we weer ouwe verhalen opgehaald, gezellig zitten buurten. Uiteraard nog even wat naborrelen op Cabanabeach…. en toen liep het weer uit de hand. Nooit naar huis kunnen gaan, da is toch ook erg. En moest ik eigenlijk wel aan “onze toeristen” denken, wat zij wel niet van ons zouden denken. Kiendjes overal mee hin, tot laat, te laat… mi dun auto naar huis, te ver, te veul…. maar ik heb ze verteld dat deze taferelen nauwelijks voor komen ;) . Gelukkig lezen ze deze mooie verhalen altijd…. Dus ik nog “efkes” op Cabana gebleven en Werner mi de kiendjes naar huis. En wie komen we daar nog tegen, goei volk uit Lierrup…. was ok wir gezellig, zo gelachen en nog een mooie pyama aan over gehouwe, maar nog belangrijker, mooie herinneringen. Die week erop “gewoon gewerkt” .
Maar ja, omdat we da goei volk uit Lierrup tegen waren gekomen, werd er weer een fisje georganiseerd dat weekend erop, en gingen we met zijn allen naar Kokomobeach, he wa vervelend toch wir. En wa was ut gezellig (jullie geloven me nie mir denk ik zo), een goeie band, echt zo goed, Sleeves heette die band, doet er eigenlijk nie toe, maar toch. Dus weer de nodige polar naar achteren gedrukt, gelachen, gedanst, en slappe zever verkocht. En wir bijna als laatste naar huis, en toen zei iemand: “ het is maar goed dat jullie kinderen hebben anders kwamen jullie nooit nergens naar huis” . Ze had bijna gelijk…. Die week erop “gewoon gewerkt”.
En tja… toen dat weekend erop was onze Willem jarig, en da kun je toch niet voorbij laten gaan zonder een fisje, zielig vur ut menneke. Dus…. hebben we op zaterdag 17 maart zijn verjaardag gevierd op het strand van Marie Pompoen. En wat hebben die kids een plezier gehad, en wij dan dus ook. Ze hebben gevoetbald, gezwommen, gerend, gespeeld… lekkere bolo gegeten en gesnoept, Willem had genoten. Voor ons een juk vol met lekker drinken en de nodige hapjes. Dus tot de donkerte gebleven en toen iedereen braaf naar huis. Hoewel… we hadden wel zin om naar “Tap maar in” te gaan (karaoke kroeg) maar daar was het gelukkig nog te vroeg voor, dus idd braaf naar huis, moe maar voldaan van alle weekenden die we achter de rug hebben. Dus nu… even rustig aan doen, pffff….. vermoeiend hoor! “Gewoon werken” en dan zo`n drukke weekenden hebben.
“gewoon werken” is voor mij inderdaad “gewoon weer werken” geworden, want aangezien we nog steeds geen handtekening hebben, dus ook geen vergunning om het hospice te gaan starten, ben ik voor de “time being” terug gegaan naar de horeca groothandel. Tja… je moet ergens je centjes verdienen voor die mooie weekenden ;) Life is Good.
-
29 Maart 2012 - 04:52
De Toeristen:
Ja, we hebben wel gezien dat jullie "zware" weekenden hebben,
maar dat er ook hard gewerkt moet worden.
Wij hebben het in ieder geval heel gezellig gehad!
Groetjes J & A -
29 Maart 2012 - 07:56
De Claasjes:
Oh, wa erg....
Wa hebben jullie het toch slecht! ;D
Ge het maar één leven en dat moet geleefd worden!
Nie knieze, nie zeure,
da’s hartstikke fout.
Vergèt niet te lève,
want straks bende oud
Nie knieze, nie zeure,
da’s hartstikke fout.
Vergèt niet te lève,
want straks bende oud
Op Curacau hebben ze't al in de gaten hoe het in elkaar zit!
Dikke kus van Jons! -
30 Maart 2012 - 07:25
Chantelleke:
Hey dinneke,
Nou zie ik da zwembad van het "oppashuis" pas goed! Heerlijk...
Enne, denken jullie een beetje aan die lever van jullie? Wij hier in Nl flink sportief aan het doen en jullie daar de hele tijd aan de zuip!
Hoop dat de paperassen snel geregeld zijn voor het hospice en anders wil ik best ff een krabbeltje zetten :-)
Geniet van het leven en tot skype maar weer...
xxxxxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
