Bijzondere aangelegenheden op Curacao…
Door: marleen
Blijf op de hoogte en volg Werner, Marleen, Dirk & Willem
25 Mei 2010 | Nederland, Amsterdam
De curacaoenaren hebben zo zijn eigen rituelen bij begrafenis en feesten, en beide heb ik deze week (bijna) meegemaakt. Erg bijzonder en speciaal om daar getuigen van te zijn geweest.
Vorige week is de vader van mijn collega plotseling overleden, en dit was uiteraard zeer triest. Maar dan ga je je verdiepen in de rituelen van een begrafenis en de dagen daarvoor. Net als in Nederland wordt er wel van collega`s verwacht dat je naar de begrafenis gaat en je steun geeft aan je collega en diens naasten. Het stoffelijk overschot gaat naar het mortuarium en blijft daar tot aan de begrafenis, mensen kunnen daar ook niet gaan kijken, of afscheid nemen, dat gebeurd op de dag van de begrafenis. In de week voor de begafenis wordt er gefeest. Wanneer er een babytje wordt geboren “huilt” men (natuurlijk zijn ze heel erg blij) omdat ze niet weten wat het leven van deze baby te wachten staat. Is en blijft het gezond, kan het goed leren, heeft het een fijn leven enz enz. Maar wanneer iemand overlijdt wordt er gefeest omdat men weet, die man/vrouw heeft een mooi leven gehad, en kan nu rusten bij God. En dat feesten gaat natuurlijk niet zonder drank en eten. Iedere dag wordt er flink aan de wisky gezeten en wordt er veel geld uitgegeven aan eten. Mensen komen iedere dag naar de familie om steun te betuigen, nemen ook wisky en eten mee, en zo gaan de dagen voorbij tot aan de begrafenis. Ik vroeg aan collega`s, hoe zo`n dag in elkaar zit. Er wordt van je verwacht dat je op heel erg sjiek gaat. Je mag in zwart, donkerblauw, grijs of wit komen, haren in de plooi en zonnebril op. (ik had in nederland dus nooit bedacht dat ik hier naar een begrafenis zou moeten, dus….. wat heb ik in mijn garderobe hangen, meer als genoeg, daar gaat het niet over uit, maar om nu netjes-netjes naar een begrafenis te kunnen was nog een moelijke keuze. Ik heb wel een zwarte jurk, maar daar zaten gaten in van een hondegebit, ook geen aanzien natuurlijk, heb wel een grijs jurkje maar met allemaal bloemen, kan ook niet. Uiteindelijk ben ik voor wit gegaan) Je kunt in de kerk afscheid nemen van de overledende en diens naasten groeten. De kist is dan nog open en staat voor in de kerk, met de familie ernaast. Zij dragen allemaal een corsage zodat je weet wie de familie is. Je mag dan een bloem in de kist leggen of een soort van speldje opsteken. Je groet de familie en gaat even in de kerk zitten. Dan ga je weer. Daarna wordt de kist dicht gemaakt, doet de priester een woordje en gaan uiteindelijk naar de begraafplaats. Daarna….. nogmaals een flink feest. Hallee-loe-jaa….. (helaas kon ik niet gaan, omdat ik niet weg kon van mijn werk, echt heel erg!) Die middag ern na (ik praat nu over zondag 23 mei, ook dan wordt er dus begraven..) zijn Dirk en Willem uitgenodigd voor een kinderfeest-JE bij een zusje van mijn collega. Een echt cura-saus feest, het was een ware happening voor ons als makamba`s, voor hen een normaal feestje. Malinchi wordt 10 jaar en er wordt een pizza feest gegeven van 15.00-20.00 Bij aankomst (16.00 , want ik wist dat je standaard te laat moest komen, is hier een normale gang van zaken, en we waren nog niet de laatste) zit iedereen in de tuin, er was enorm versierd, met in stijl gekleurde balonnen, er was enorm veel eten en drinken, snoep en wat je allemaal maar op kunt noemen. Er zouden 70 kinderen verwacht worden, maar er werd van de ouders ook verwacht om te blijven (….. we dachten even te gaan chillen op mambo, maar ik had dit echt niet willen missen) dus dat deed ik dan ook maar braaf, en voor Dirk en Willem wel fijn, want we waren de enigste “melkvoetjes” en werd er alleen maar papiaments gesproken. Maar ik vond het goed om hen hier tussen te laten, het was even wennen maar na een uurtje of 2 was het ijs gedooid (dacht dat het hier sneller ging…) Integreren noemen ze zoiets. En wat waren ze enthousiast!!!! GE-WEL-DIG…. Iedereen kreeg een shortje (er stonden nog 3 naaimachines binnen op tafel want niet alle shortjes waren klaar, dus zat mijn collega nog rustig (en dan ook echt rustig) shortjes te naaien, kregen een kokmuts op, en gingen in de mega grote keuken pizza bakken en uiteraard zelf op peuzelen. Het was 19.00 en we waren moe, dus gingen om afscheid te nemen van de jarige job, maar neeeeeee, niets ervan. We moesten blijven want het was nog echt niet afgelopen. Malinchi moest de bolo nog aansnijden en er moest gezongen worden natuurlijk. En toen…. Moest de grote pizza punt (piata) kapot geslagen worden, en daarin zat allemaal snoep en kadootjes. Als gekke werd er geraapt en geraapt, onze kinderen keken hun ogen uit. (zie filmpje) Dit is dus ook een echt cura-saus ritueel. Nu gingen we echt een hand geven om te bedanken en kregen nog ijs, snoep en een tasje gevuld met heel veel lekkers mee naar huis. Het was echt super super leuk om dit alles mee te mogen. Een masha danki voor mijn lieve collega Quini.
Lieve groetjes van de feestende maasjes.
-
25 Mei 2010 - 08:28
Robin En Janine:
Ja wat een verschil zeg. Wel heel bijzonder om mee te maken, zowel de verdrietige dingen als de leuke dingen. En jullie integratie gaat goed. Belangrijk om je te verdiepen in andermans gebruiken en gewoontes en dan zie je maar: Dan voel je je uiteindelijk overal welkom en maken onze 'kleurtjes'niks meer uit! Maasjes,petje af voor jullie, en wat was het leuk om weer te skypen! Dikke kus, Robin en Janine -
25 Mei 2010 - 11:13
Chantelle:
Hey luitjes!
Wat gaaf om ook zo'n verhaal weer 's te lezen...Stiekum heb je al heel wat gebruiken & rituelen meegemaakt. Echt heel leuk! Zo zie je maar dat jullie "inburgering" toch best goed verloopt. Je wordt toch maar weer uitgenodigd als blanke.
Tot heel snel, xxxx -
25 Mei 2010 - 19:19
Francis:
Hey samen,
Altijd leuk je verhaaltjes!
Wel dubbel zo'n feestje bij verdriet,maar maakt de sfeer denk ik wel wat minder gespannen.
leuke foto's van het kinderfeest!
groetjes kus -
25 Mei 2010 - 19:33
Hoi Marleen:
Je kent met waarschijnlijk niet, maar ik jou wel. Ik werk al bijna 14 jaar in ons anna. Voorheen op de poli ortho en nu al weer 7 jaar op de Ok bij de anesthesie.Vol interesse lees ik je verhalen in het Anna blaadje. Altijd al een droom van me geweest om toch eens verder te gaan kijken. Stoer van je om dat avontuur zo aan te gaan met 2 kinderen.
Nu kwam vorige week mijn man thuis van zijn werk, zijn baas had hem aangeboden om een tijd naar curacao te gaan om daar een opleiding op te gaan zetten. Dus nu dacht ik weer aan jou en na even googlen vond ik deze site. Heb bijna al je verhalen door zitten lezen. Klinkt allemaal wel goed, tis natuurlijk niet allemaal rozengeur en maanenschijn. We wachten even af in hoeverre het doorgaat, maar waarschijnlijk ga ik je nog wel eens mailen.
-
25 Mei 2010 - 19:34
Esther:
sorry ik heb het bovenstaande geschreven -
26 Mei 2010 - 07:08
Heidi:
Daar kunnen wij nog wat van leren! Want de gedachte die er achter zit (geboorte-overlijden) is zo gek nog niet... Je weet bij een geboorte niet wat het kind te wachten staat, maar bij overlijden kun je het geleefde leven vieren....
En wa dacht je met die Pinjata, filmen die hap, misschien wordt er eentje om de oren geslagen met de stok en kan jij cashen bij funniest homevideo's!
Kijk uit naar je volgende avontuur!!!
xxx -
26 Mei 2010 - 15:04
Saskia:
Inderdaad een leuk verhaal! fijn je zojuist weer ff "live" gezien en gehoord te hebben!
Enneh; op die pizza uitnodiging stond: niet te laat komen...en dan toch een uur te laat komen?...relax..
Liefs sas -
30 November 2018 - 09:44
Luka:
bedankt ik had dit nodig voor mijn presentatie
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
